Sanat Okulu 1. sınıfta haftada 2 saat beden eğitimi dersimiz vardı. Bahçede, açık havada ders yapıyorduk. Derste spor ayakkabısı olarak altı lastik üstü keten bezden yapılmış spor ayakkabısı giymek mecburiyeti vardı, adına (kes) denilirdi.
Diz üzerinde siyah renkli kısa şort, üstüne yarım kollu beyaz atlet giyip beden eğitimi dersine girebiliyorduk.
Benim ve Osmanı’ın ayakkabımız, şortumuz, kısa kollu atletimiz yoktu. Bizim gibi spor malzemesi eksik olan veya hiç olmayan arkadaşlarımız da vardı.
Beden eğitim hocası “Bir hafta içerisinde öğrencilerin tamamı bu malzemeleri alacak temin edecek. Haftaya sınıfın tamamını beden eğitimi dersinde istediğim şekilde göreceğim” dedi.
Sınıftaki öğrencilerin büyük çoğunluğu hocanın istediği malzemeleri hazırdı veya hemen aldılar. Bizim gibi köyden gelen ve ekonomik durumu iyi olmayan öğrenciler için hocanın istediği malzemeleri bırakın bir haftada almayı bir ayda almasının imkanı yoktu.
Biz köyden gelip okula başladığımızda ayağımızda iskarpin görünümlü Ankara lastik ayakkabısı, sıcak tutsun diye ayağımıza kadar uzun şeker çuvalından veya kaput bezinden yapılmış beyaz donumuz, atlet yerine içimize giydiğimiz önü yırtmaçlı dizimize kadar uzun gömlek (göynek) giyerek Konya’ya gelmiştik.
Beden eğitimi öğretmenimizin istediği malzeme ve giysilerin hiç biri bizde yoktu, köye babama haber gönderdik. Ayakkabı, atlet, şort almak için para göndermesini istedik. Rahmetli babam para gönderdi ama biz spor malzemelerini alıncaya kadar üç hafta geçti. Üç ders yok yazıldık.
Beden eğitimi dersine alınmadık ama beden eğitimi derslerine katılan arkadaşlarımızı ayakta seyrettik. Malzemeleri aldıktan sonra derse girmeye başladık.
Sarayönü İlçesi Gözlü köyünden Mehmet Yavuz isimli bir arkadaşımız vardı. Ayağımıza giydiğimiz lastik ayakkabılarımıza istinaden Osman’la bana “Lastik spor” ismini takmıştı.