Okulumuz 1959 ders yılında açıldı. Tam harmanların kaldırıldığı sonbahar ayı, köyde işlerin yoğun olduğu günler. Babamın köyden gelecek, bizim kalmamız için ev tutacak, ev düzenleyecek vakti yoktu. Belki ekonomik durumu pek müsait değidi. Sadiye ablam Konya’da evliydi. Şimdiki Muhacir Pazarı yanında Söylemez’in konağının karşısında evleri vardı.
Kayınpederi, kayınvalidesi ve eşinin iki kız kardeşi ile birlikte aynı evde oturuyorlardı. Kayınpederi Mehmet amca babama “Dünür ev tutuncaya kadar çocuklar bizde kalsınlar. Biz bakar yardımcı oluruz” demiş, babam da kabul etmiş.
Köy yaşantımızdan, şehir yaşantımıza geçişin yanında yeni okul ve ev ortamına pek alışamadık. Bir Pazar günü çantamızı kitaplarımızı alarak yaklaşık 3 ay kaldığımız bu evden ayrıldık.