Sanat Okulu 1. Sınıfına başladığımız zaman ben 12 yaşında, Osman 11 yaşında köyden şehre geldik. Yanımızda annem yok, babam yok, doğru dürüst kalacak evimiz yok… Bir yıl dolmadan dört sefer ev değiştirdik, bu ortamda sınıfımızı geçmemiz büyük başarı idi.
Dedemin annesi Ayşe Ninem (Kara Mehmet Ağa’nın 1. Eşi 1879 doğumlu) ömrünün büyük bölümünü yazın yaylada, kışın köyde geçirirdi. Ekim ayı sonunda yaylada ki kişiler köye göçtükten, taşındıktan sonra kışın bizim yanımıza Konya’ya gelirdi.
81 yaşında olmasına rağmen namazında, ibadetinde, belinin bükülmesinden dolayı “Küçük Anne” dediğimiz büyük ninem Konya’da akşam yemeğimizi pişirir, sabah sobayı yakar, bizi uyandır kahvaltımızı hazırlardı.
Kış günü yün çorap giyerdik, kirlendiği zaman ninem yıkar sobanın üzerindeki demir bardağın sapına takar kuruturdu.
Süslü, renkli naylon çoraplar o yıllarda yeni çıkmıştı. Ömrümüz yaz kış yün çorap giymekle geçmişti. Birer tane naylon çorap aldık. Ninem benim çorabı yıkamış sobanın üzerindeki bardağın sapına asmış kurusun diye ama aynı zamanda erimiş büzüşmüş parmak gibi olmuş.
Nineme “Neden sıcak su dolu bardağın sapına astın çorabımı erittin” diye epey söylendim, oda “Ben ne bileyim oğlum, yün çorapları kuruttuğumuz gibi kuruyacak zannettim. Naylon çorabın böyle eriyeceğini düşünemedim” demişti.
Allah Rahmet eylesin 1965 yılında, 86 yaşında, dedem Hasan Hüseyin Başaran’ın yanında İstanbul’da vefat etti. Allah gani gani rahmet eylesin mekanı cennet olur inşallah. Ayşe ninem, Üsküdar’da Karaca Ahmet mezarlığına defnedildi.